Başkasından yakındığında” dedi Ovidius,
“Elde edilir, bir kadın.”
Dudaklarındaki yarım hüzünle göründüğünde ona,
Yaklaşacaksın.
Elleri böğründe, sızılı yüreğini,
Okşarken görünmez dilekleri;
Ona gökyüzünün maviliğini
Alatacaksın.
Tam açmak istediğinde kendini,
Görünüp;
Kaçmak istediğinde,
Saklanacaksın.
Hiç gecikmeyeceksin
Dedi Ovidius,
Öcünü almasına “aracılık” edeceksin.
Bulmak istediği ne varsa, O´na
Getireceksin.
Nasılsa unutmuştur mutluluğun
Yüzlerdeki yansımasını.
Nasılsa zincirleri vardır,
Kırmak istediği.
Sen sadece bir “yol” göstereceksin.
Hiç bir şey daha “uçucu” değil
Dedi Ovidius,
Kırık bir kadın kalbinden.
Tutmak istediği ne varsa,
Uçup gitmiştir ellerinden.
Ve çocukluğunu,
Gençliğini
Ve ilk mutluluğunu
Tatmak ister yeniden.
Sahip olduğu her şeyi sunacaktır önüne.
Ona “mutluluğuymuş” gibi,
Görünürsen.
“Başkasından yakındığında” dedi Ovidius,
“Elde edilir bir kadın.”
Bakışlarının tüm kırılganlığıyla
Baktığında aynaya,
Aynada O´nu gösteren,
“Sen” olacaksın.
(Kaynak: laetificus)
